درمیان باغ  و  در  طرف  چمن

                                    بلبلی میگفت با جفتی سخن

                                    ما زسرمای زمستان رسته ایم

                                    دل به  امید گلستان بسته ایم

                                    در  دهان  بلبل  بود این  سخن

                                    باشکی  آمد  ربودش  در  دهن

                                    دردهان باش میگفت این سخن

                                    عمر کوته  بین  و امید  کهن

                                    زندگی

                                       

نوشته شده در جمعه ۱٦ بهمن ۱۳۸۸ساعت ۱٠:۱۱ ‎ب.ظ توسط پویان نظرات ()